دیدگاه‌های شما و میثم مدنی کتاب‌خوانی، چرا، چگونه، کتاب بخوانیم، خواندن، داده، داده‌کاوی

دیدگاه‌های شما و من

  • From نهان دست on نوشته‌ای کوتاه به مناسبت هزارمین دیدگاه!

    با عرض سلام و ادب
    حدودا از اردیبهشت ماه امسال بود که اینجا را پیدا کردم و مشتری‌اش شدم. برخی از مطالب را خوانده و دنبال کرده‌ام و بعضی ها را هنوز خیر. ولی تقریبا از ۹۵ درصد آن‌هایی که خوانده‌ام هم لذت برده‌ام و هم استفاده کردم. از این رو از شما سپاس‌گزارم.
    راستش تا به اکنون اینجا دیدگاهی قرار نداده ام و این اولین آن است، چون تصور نمی کردم که آنچه که احتمالا اینجا می‌نویسم می‌تواند چیز سودمندی باشد. البته برای مطلب با عنوان «کدام را ترجیح می دهید؟…» چند بار وسوسه شدم که دیدگاهی قرار دهم ولیکن چون تجربه درستی از هیچ یک از دو حالت مورد سوال نداشتم بر وسوسه ام غلبه کردم.
    در مورد چهارم نوشته فوق جایی فرموده اید تعداد دیدگاه ها رابطه مستقیمی را با انرژی و حس خوب داشتن دارد. راستش فکر نمی‌کردم به صورت خاموش و بی‌صدا دنبال کردن مطالب بتواند بر روی نویسنده تاثیر منفی بگذارد. دست‌کم این طور با خودم تصور می کردم حرفی که جایی می زنی باید نکته ای یا مطلبی در خود داشته باشد وگرنه وقت خود و خواننده (شنونده) را تلف کرده‌ای. بیتی از حافظ هم وجود دارد که بی‌ربط به این موضوع نیست که می‌گوید:« در میان نکته‌دانان خودفروشی شرط نیست * یا سخن دانسته گو ای مرد عاقل یا خموش»
    امیدوارم سلامت و پایدار باشید
    با احترام

    Go to comment
  • From جعفرسیرجانی on نوشته‌ای کوتاه به مناسبت هزارمین دیدگاه!

    سلام
    منم میگم ممنون که شماهستید.
    اول آخری،پاسختون به دیدگاه هاازنظر من عادی ومعمولی بود.لحن تندی مشاهده نشد.منتهی چیزی که هست اینه که مامعمولا تحمل شنیدن حرف مخالف رو نداریم!یادمه زمانی یکی ازبزرگان حقوقی،میگفتن« رای یکی ازدوستانم رو که دردادگاه تجدیدنظر مشغول به کاربودن،نقدکردم وبعد درمجله ای منتشر کردم،اون قاضی دوستیشو باهام بهم زد!».منتهی به نظرمن هرجا خاستین با منطق صرف برین جلو ناموفق بودین(من یه جاهایی باخودم میگفتم میثم میخاد بزور بگه خارج نرین!)در موضوعاتی مث خارج رفتن،انتخاب رشته(کتابخوانی توش اثباتی مورداثباتی نبود)،تا قبل از همین نوشته قبلی(پاسخ به انواع کارکردن)،یجوری میخاستی اثبات کنی (بامنطق)که مثلا خارج رفتن خوب نیست.این نوشته قبلی که یکی ازمواردشم خارج رفتن بود به خوبی،ازخارج نرفتن دفاع کردی که منطقم صریحاتوش نبود.این شیوه استدلال پذیرفتنی تر هست تا شیوه های اثباتی صرف.چونکه ما انتخاب رشته و…با استدلال انتخاب نکردیم که حالا بخاییم با استدلال نریم تو یه رشته(این موارد خیلی جاها به حرکت جامعه مربوطه،مثلا ببین چرا قبل ازسال های دهه سی وقبل تر براحتی میرفتن رشته های ادبیات،فلسفه، حقوق(غالبا هم وکیل نمیشدن!برعکس حالا)،ولی حالااکثراتجربی؟تازه اونایی که نرفتن ،نتونستن !وگرنه اونام ته قلبشون میخاستن دکتربشن!)معمولا احساسی بوده.اخیرا کتابی درمورد یکی از بزرگان حقوق کارنوشته شده،ازشون سوال شده بود چرا رفتین حقوق؟ایشونم خیلی راحت باصداقت کامل گفته بود نمیدونم!کفته بود من نمیتونم بگم بخاطر عدالت واین چیزا،که اون سن اصلا نمیفهمدم اینا چی هستن.چون اون زمان رشته های ادبی،همه میرفتن فلسفه یا حقوق،ماهم رفتیم حقوق.
    درموردمشارکتم،متاسفانه نه تنها دراینجا،بلکه درکلاس ها هم ،خیلی کمه،به نظرم یه دلیلش اینه ،یه جورایی میترسیم بقیه فک کنن ما خنگ هستیم!درصورتی که ما معمولا وقتی به کلاسی می ریم یا سایتی رو مطالبش رو دنبال میکنیم،اصل براینست که خنگ یاهمون ناآگاه هستیم!حالا چه سوال بکنیم یانکنیم ورفتیم که یاد بگیریم وگرنه به اون سایت یاکلاس نمیرفتیم.باسوال نکردن وعدم مشارکت،فقط انضباطمون رو بیست گرفتیم چون ساکت بودیم!(دردناکتراینه که اگه سوالی هم نداشته باشیم ،اشتباهی رفتیم اون کلاس وداریم وقتمون رو تلف میکنیم )وخیلی موارد حتی ممکنه برخلاف اونچه فک میکنیم متن رو اشتباه متوجه بشیم!(که معمولا اشتباه متوجه میشیم!)برای همون تمایلی به سوال پرسیدن نداریم.ازنظرمن موقعیتهای اینجوری رو نباید ازدست بدیم،چراکه چه نعمتی ازاین بالاتر شما باراقم سطوربصورت زنده ومستقیم درارتباط هستین درحالی که درمورد کتاب اینگونه نیست وشماممکنه برای فهم اون کتاب مجبوربشین به کتاب دیگه ای رجوع کنید.

    Go to comment
    • From فاطمه الماسی on نوشته‌ای کوتاه به مناسبت هزارمین دیدگاه!

      ببخشید که گشتم وسط پیغمبرا جرجیسو پیدا کردم.
      گفتید:” ولی حالااکثراتجربی؟تازه اونایی که نرفتن ،نتونستن !وگرنه اونام ته قلبشون میخاستن دکتربشن!)”
      خیلی بده که کل جامعه رو اینجور ببینیم. واقعیت اینه که تعداد خیلی کمی ته قلبشون میخوان دکتر بشن و حتما هم دنبالش میرن و حتی اگر تواناییش رو نداشته باشن براش تلاش میکنن و بالاخره بهش میرسن. اونهایی هم که به فرمایش شما اونجوری میخوان دکتر بشن در اصل نیاز و خواسته قلبیشون چیز دیگریست غیر از دکتر شدن!
      ما هنوز انسانیم و تصمیماتی که می گیریم انسانی هست، شاید برای خیلی ها پزشک شدن هم مثل تمام مُدهای رسانه ای دیگر یک مُده، که البته انگیزه ش فرار از بی پولی و ترس از آینده ست، چون تقریبا میشه گفت پزشکی یه رشته امن و قابل اتکا در ایرانه و وجهه اجتماعی و درامد مناسبی(و البته به شدت غیر منصفانه و غیر عقلانی و ناقض حقوق و اخلاق انسانی) داره. اما اونهایی که رشته هایی غیر از پزشکی رو انتخاب کردن در اکثرموارد آگاهانه بوده و هست و دلیل داشتن.

      Go to comment
      • From جعفرسیرجانی on نوشته‌ای کوتاه به مناسبت هزارمین دیدگاه!

        خانم الماسی
        اول اینکه:السلام قبل الکلام
        دوم:لاتنظر الی من قال انظر الی ما قال.
        سوم:مخاطب این متن «قطعا»شمانبودید.این متن برا میثم بوده،که اگر پاسخی هم میداد من گوش میکردم و بازهم یاد میگرفتم.وای کاش قبل ازاینکه پاسخ منو بدین حداقل تشکری میکردید ازکسی که دیدگاه ها رو هم شمرده!واوو بعد به سراغ من می آمدید.
        اماپاسخ شما:گفتید خیلی بده کل جامعه رو اینجورببینیم واقعیت اینه…من درمتن اشاره کرده کردم ،ماغالبا درنگاه اول گمان میکنیم متن رافهمیده ایم امااین فقط یک گمان است!من آنجا گفتم «اکثر ونه کل»اینکه شما ازکجای متن من اینو فهمیدید برمن پوشیده است!(به
        گمانم تفاوت کل واکثر رابدانید)گفتید «واقعیت»اینه…من نمیدونم ازکجا میگید این حرف رو؟!اما اگر من گفتم اکثر،برای اثباتش نگاهی بینداز به آمار داوطلبین همین امسال تا آگاه شوی .
        اشاره کردم«…آنها که نرفتن ،نتونستند وگرنه…»اینجا هم فک کنم اشتباه متوجه شدید منظور من همان تجربی هایی بوده که نتونستن پزشک بشن!نه آنها که رفتن انسانی یاریاضی که اینها قطعا علاقه ای نداشتند!(حتی درمیان همین هاهم من وقتی کسی میره انسانی بشدت خوشحال میشم وقتی دلیلشو میپرسم،میگه چون معدلم نرسید رفتم انسانی!)
        گفتید هرکی تلاش کنه بلاخره به هدفش میرسه!گمان نکنم فقط باتلاش به اهدافت برسی،من کلی آدم سراغ دارم ،خیلی تلاش میکنن ولی به اونچه میخاستن نر سیدن.
        عجیبتراینکه گفتید ما انسانیم وتصمیمات انسانی میگیریم!انتخاب رشته چه ربطی به تصمیم انسانی وغیرانسانی داره؟! حتی آنها که برا پول رفتن تو رشته ای آیا تصمیمشون غیرانسانیه؟میتونید معیاری برای تفکیک بین تصمیم انسانی وغیر انسانی بدین؟
        ودرپایان گفتید…آگاهانه بوده هست دلیل داشتن. به نظر من دراون سن اکثرا ناآگاهانه وبدون دلیل میرن تو یه رشته!برای همون خیلی ها امروز مدرکشون یه چیزه،اما جای دیگر وتخصص دیگر دارن.

        Go to comment
        • From فاطمه الماسی on نوشته‌ای کوتاه به مناسبت هزارمین دیدگاه!

          -از ابتدای عمرم تا حالا به سلام کردن و تشریفات برای اظهار نظر اعتقادی نداشتم و نمیدانم ممکنه نظرم عوض بشه یا نه؟!
          -من هم طبق فرمایش شما به اینکه چه کسی گوینده هست دقت نکردم و پاسخ اشتباهی که رایج شده رو دادم. یکی از راههای کمک به شیوع یک اشتباه اینه که هیچ مقاومتی سر راهش نباشه(اشتباهِ در حسرت پزشکی بودن ایرانی جماعت و البته در پس اون، تجارت مسلک بودن ایرانی جماعت).
          -خب اینکه توقع ندارید کسی در پاسخ نظرتون، نظری ارسال کنه با امکاناتی که توی این سایت هست کمی تناقض داره؛ وقتی گزینه پاسخ دادن برای تک تک نظرات و برای تمامی مخاطبین، فعال هست یعنی حق اظهار نظر بهشون داده شده.
          -از آقای مدنی هم تشکر نکردم به دلیل اینکه خودم رو در مخاطب وبلاگ بودن خیلی سهیم نمیدانم.(البته این موضوع و بحث سلام کردن به خود فرد مربوطه و نمیشه و لزومی هم نداره همه رو توجیه کرد).
          -اینکه چرا منظور شما رو نفهمیدم رو نمیدانم! برداشت من از متن شما اینگونه بود و الان که دوباره میخوانم همان هست.
          -به نظرم آمار شرکت کنندگان آزمون پزشکی اطلاعات خاصی از انگیزه شرکت کنندگانش به ما نمیده، فقط داره به ما میگه که تعداد بیشتری متقاضی این رشته هستن اما نمیگه چرا؟ شخصا ترجیح میدم بحث هایی که به رشته جامعه شناسی و روانشناسی مربوطه رو به اساتیدش بسپرم.
          -من هم خیلی افراد رو دیدم که خیلی تلاش کردن اما به جای خاصی نرسیدن چون نمیدونستن دقیقا چی میخوان، ولی تا به حال هر کس که هدف دقیقی داشته و قلبا طالب اون بوده رو دیدم، حتما به اونچه خواسته رسیده. گمان نمی کنم بشه همچین مسائلی رو منطقاً و ریاضیاتی اثبات یا رد کرد حداقل من که بلد نیستم.
          -بله من گفتم همه مون انسانیم و تصمیم انسانی می گیریم یعنی احساسات و عقل هر دو در تصمیم گیری ما دخالت دارند. (ایرانی هنوز تبدیل به اسکروچ یا ماشین منطق نشده)
          -شما فکر می کنید که در نوجوانی دلایل منطقی نداشتید، اگر با آگاهی الانتون برگردید به نوجوانی و قرار باشه انتخاب رشته کنید بعید نیست همین مسیر رو انتخاب کنید. متاسفانه ما بسیاری از شرایط گذشته رو که در تصمیم گیریهامون موثر بودن فراموش می کنیم و سالیان بعد که گذشته رو به قضاوت می نشینیم خیلی بیرحمانه در مورد هوش و ذکاوت و دانایی خودمون قضاوت می کنیم. دانایی با آگاهی متفاوته(دانایی یعنی چگونه از اونچه میدانم برای رسیدن به بهترین نتیجه استفاده کنم)، یک انسان 95 درصدِ هوش و دانایی و ذکاوتش رو در همون سالیان اول عمر و کودکی در اثر تکامل سلولی مغز بدست میاره و بعد از اون فقط به اطلاعاتش (آگاهیش ) اضافه میشه. راستش تجربه به من ثابت کرده هیچکس و هیچ چیز بدون دلیل هیچ کاری نمیکنه. حالا این دلیل گاهی شرایط محیطیه که فرد رو مجبور میکنه و گاهی آرزو و خواسته قلبی فرد.
          واقعیت اینه که ما با آگاهی الانمون هم نظر خیلی متفاوتی از گذشته نخواهیم داشت، خیلی وقتها ما توهم آگاهی داریم، مثلا در یک رشته ای دکتری گرفتیم و فکر می کنیم نسبت به همه چیزِ زندگی آگاه تر شدیم، در حالیکه اگر از ما یک لیست بداهه از مشاغلی که می شناسیم رو بخوان، بعید می دونم بیشتر از 100 شغل بیش از مشاغلی که در نوجوانی می شناختیم رو ذکر کنیم.
          -در مورد اینکه خیلی ها مدرکشون یک چیزه و کارشون چیز دیگر هم یک دلیل اینه که ما حداکثر پونصد رشته دانشگاهی داریم در حالیکه در ایران دوهزار و در جهان دوازده هزار عنوان شغلی! وجود داره و اینکه سیاست های آموزش و اشتغال ما اصلا با هم همخوانی ندارن و اصلا در جامعه به تعداد کافی فرصت شغلی متناسب با رشته برای خیلی از فارغ التحصیلان نیست، همونطور که ما در بسیاری مشاغل، به تعداد کافی خبره و کاردان نداریم!
          قصد بحث کردن بر سر سوءتفاهم ها رو نداشتم و صرفا بخاطر اینکه سوالات شما بی پاسخ نماند و حمل بر بی احترامی نشود این همه درازگویی کردم.

          Go to comment
  • From ال on نوشته‌ای کوتاه به مناسبت هزارمین دیدگاه!

    آقای میثم مدنی: من معمولاً کامنت نمی زارم اما وبلاگ و مطالب شما اینقدر خوب و شفاف بود و هست که من را وادار به تشکر و یا بعضی اوقات اظهار نظر می کنه از طرف دیگه این که شما به نظر مخاطبتون ارزش قائلید و خیلی وقت ها من را به راه های بهتر راهنمایی کردید بعد از این که نظرم رو خوندید. خوشحالم در خاکی زندگی می کنم که آدم هایی مثل شما ارزشمند هنوز ماندن در این خاک رو انتخاب کردن و مهاجرت نکردن. ممنونم به خاطر وبلاگ خوبتون

    Go to comment
  • From سالار پیوسته on نقش آدم خوبه رو بازی نکنید!

    اون نوشته انگلیسی کاملا مفهمومش مخالف با مذمت دلسوزی برای خود هست و با کل مقاله در تعارضه . اتفاقا تشویق میکنه و میگه کسی که حساس نیست همدل هم نیست

    Go to comment
  • From کرمی on (پاسخ به) کدام را ترجیح می‌دهید؟ یک هفته کار (روزی ۱۵ ساعت) یک هفته استراحت یا هر روز ۸ ساعت؟

    کاملا موافقم. خیلی وقتها ما به خودمون سخت میگیریم وسخت کار می کنیم که نهایتا برسیم به اون زمان استراحت. یعنی من کاری ما خیلی وقتها در خدمت من تنبل قرار میگیره و سخت کار میکنه تا نهایتا من تنبل به آسودگی برسه

    Go to comment
  • From علیرضا on کدام را ترجیح می‌دهید؟ یک هفته کار (روزی ۱۵ ساعت) یک هفته استراحت یا هر روز ۸ ساعت؟

    سلام
    با توجه به اینکه هر دو مدل رو تا حدودی تجربه کردم، براساس ویژگی های شخصیتیم مدل یک هفته روزی ۱۵ ساعت و یک هفته استراحت رو ترجیح میدم.
    ممنون از مطالب خوبت.

    Go to comment
  • From محمد on فتح یک تپه برای فاتح اورست افتخار و انگیزشی ندارد!

    فتح تپه‌ها، چندین بار اول جذابه،
    ولی اگه واقعاً به دنبال هدفی متعالی‌تر از مادیات باشی، دیگه بالا رفتن از تپه‌ها برات مثل عادت‌های دیگه آزاردهنده می‌شه، هر چند که عده‌ای لذت‌شون توی همین تکرارهاست …
    همه‌ی ما فطرتاً به دنبال پیشرفتیم، اما زمانی که در چشم ما تعالی فقط جنبه‌ی مادی پیدا کند، و دنبال راحت‌ترین باشیم، درک تلاش و تحمل سختی برای فتح یک قله، احمقانه به نظر خواهد رسید.

    Go to comment
  • From فاطمه الماسی on فتح یک تپه برای فاتح اورست افتخار و انگیزشی ندارد!

    تپه هایی که برای همه قابل رویت هستن.
    برای کسی که تا بحال تپه ای رو فتح نکرده، فتح هر تپه ای انگیزه بخشه.
    برای کسی که در گذشته تپه های زیادی رو فتح کرده، فتح هیچ تپه ای انگیزاننده نیست.
    برای همینه که معمولا افرادی که در کودکی و نوجوانی در رشته های مختلف مقامات مختلفی داشتن به جوانی که میرسن به خودشون استراحت میدن و دنبال چیزایی میرن که واقعا براشون لذتبخشه و یهو دیگه هیچ خبری از موفقیت هاشون نمیشه چون تپه ها و قله های شخصی خودشون رو کشف میکنن وحتی قدرتمندتر که باشن، میسازن؛ ممکنه برای کسی جز خود فرد اون تپه یا کوه قابل مشاهده نباشه.
    به یه سنی که میرسی واقع بین میشی و به مهارتی می رسی که قبلا نداشتی و کسی هم درباره ش حرفی نمیزنه. همه میتونن با هر شرایطی رویای مشترک داشته باشن اما وقتی واقع بین شدی متناسب با شرایط و شخصیت خودت برای حال و آینده هدفگذاری می کنی.

    Go to comment
  • From رسول احمدپناه on فتح یک تپه برای فاتح اورست افتخار و انگیزشی ندارد!

    تپه نوردی و کوه نوردی جفتشون لذت رسیدن به قله رو دارن .شاید بهتر باشه به این فکر کنیم که ایا لزوم موفقیت در رسیدن به بالا تپه یا کوه یا در مسیر بودن یا … هست یا نه کمی بیشتر فکر کنیم که بدانیم معیار و تعریف ما از موفقیت چیست …

    Go to comment
  • From علی on فتح یک تپه برای فاتح اورست افتخار و انگیزشی ندارد!

    سلام میثم عزیز
    چه جوری قله مون رو انتخاب کنیم تا ارزشش رو برای ما داشته باشه و وقتی بهش رسیدیم حسرت انتخاب اشتباه کردن رو نخوریم؟ خودم فکر میکنم شاید کمی تپه نوردی در اوایل، نشستن روی شانه ی بزرگان -مطالعه- بهمون دید بده که اطرافمون چی قرار داره و از این طریق بهتر بتونیم قله مون رو انتخاب کنیم. دوست دارم حرفای شما رو هم در این زمینه بشنوم.ممنون

    Go to comment
  • From علی رسولی on خیلی اوقات منطقی بودن یا انتظار منطق، غیر منطقی است (هزینه)

    آقای مدنی عزیز من هم چند وقتیه که به عنوان مسئول بازاریابی در یک استارتاپ کار می کنم، به چنین نتیجه ای رسیدم. اینکه منطقی بودن و ترندها و آمارها رو نشون دادن، تاثیر خاصی روی جذب دیگران نداره.
    ولی به خودم میگفتم که عامه مردم یا آدم های سطحی اینطور هستند و مدیران کسب و کارها که مشتریان اصلی ما هستند، چنین ویژگی هایی ندارند ولی بتدریج به این نتیجه رسیدم که تاثیر احساسات در تصمیم گیری، یک ویژگی مشترک در انسان هاست.
    این موضوع باعث نگرانیه که آیا باید برای تاثیرگذاری بر دیگران و فروش محصول یا خدمات خودمون، حرف های سطحی و کلی و غیردقیق بزنیم و وعده های آنچنانی بدهیم؟
    مثلا یک استاد برنامه نویسی برای جذب دانشجو باید بگه که شما با یادگیری بهتر این درس درآمد بیست میلیون تومانی در ماه خواهید داشت. در حالی که میدونه واقعیت اینه که یادگیری اون درس در کنار درس های دیگه و پنج سال کسب تجربه و تلاش و کمی شانس (شرایط مساعد محیطی) و مهارت های فردی برای رسیدن به این درآمد لازمه. اما خب بیان این واقعیت هم برعکس شاید باعث دفع دانشجوهای علاقه مند بشه.

    Go to comment
  • From رسول احمدپناه on خیلی اوقات منطقی بودن یا انتظار منطق، غیر منطقی است (هزینه)

    به نظر میرسید که هزینه صرفا در کارها و انتخاب ها مهم نیست و شرایط هم حرف های بسیاری برای زدن دارد .
    گرچه همه ما از منطق به عنوان چیز خوب یاد میکنیم ولی تولید پیام با منطق و رساندن و موفقیت آن هزینه زیادی دارد .
    شاید باید قبل از این که مشخص کنیم که با منطق سخن بگیم یا با احساس یا هرچیزی ، شرایط و هزینه تمام شده را بسنجیم .

    Go to comment
  • From محمد برزین on شما چه نقشی دارید؟ یا کدام نقش را می‌پسندید، کت شلوار پوش حرف زن، یا کسی که ماشین را هل می‌دهد؟

    سلام بزرگوار
    سوال : چرا این تعداد هجمه ها در دولت های قبل (قلبتر از قبلتر از قبل و …) نبود .
    خیلی ها پیشنهاد کار میدهند و نمونه اش این همه جوان و استعداد و نخبه و خبره و …
    به نظر در این دولت سربازها میخواهند ماشین رو هل بدند و از گل بیارند اما آقایون سوار کامیون هستند و دستی رو کشیدند و دنده عقب انداختند و قصد حرکت ندارند .
    یه عده پیر فرتوت که اگر کار کن بودند مشکل نبود مشکل اینه که اومدن این آخر عمری خانه سالمندان نرن .

    Go to comment
  • From محمد برزین on کدام را ترجیح می‌دهید؟ یک هفته کار (روزی ۱۵ ساعت) یک هفته استراحت یا هر روز ۸ ساعت؟

    سلام
    بسته به نوع کارم داره اگرکارم با مطالعه و تحقیق گره خورده باشه روزی 20 ساعت ولی اگر کار اداری و کارگری باشه همون هشت ساعت .

    Go to comment
.